Οι ακτές της Κέρκυρας παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλομορφία.  Στα ανατολικά είναι ήπιες και διαμορφώνουν γραφικούς κολπίσκους και μικρά λιμανάκια.  Οι μεγαλύτεροι κόλποι στο ανατολικό τμήμα είναι της Κέρκυρας και της Λευκίμης, ενώ στα δυτικά σχηματίζονται μικροί όρμοι εξαιρετικής ομορφιάς.  Ολόκληρο το νησί περιβάλλεται από πολυάριθμες νησίδες, όπως η Βίδος (το νησί του Βίδου) και το Λαζαρέτο στον κόλπο της Κέρκυρας, καθώς και το περίφημο Ποντικονήσι κοντά στην λιμνοθάλασσα Χαλκιοπούλου.
Το έδαφος της Κέρκυρας είναι μάλλον πεδινό, συναντώνται όμως και τρεις μετρίου ύψους οροσειρές.  Στα βορειοανατολικά αναπτύσσεται η ψηλότερη κορυφή ο Παντοκράτορας (906μ.), και δυτικότερα οι κορυφές του Βίστωνα και του Αρακλή.  Μία χαμηλή οροσειρά με ψηλότερη κορυφή τους Αγίους Δέκα (576μ.) διασχίζει το κεντρικό τμήμα του νησιού και βορειότερα σχηματίζεται η κοιλάδα του Ρόπα.  Στα νότια αναπτύσσεται ο χαμηλός ορεινός όγκος του Χλωμού (330μ.).  Στην ίδια περιοχή βρίσκεται και η λίμνη των Κορρησίων (μήκος 12 χλμ. και πλάτος 1300μ.), η οποία διαχωρίζεται από την θάλασσα μέσω μιας στενής αμμώδους λωρίδας.  Τα ποτάμια είναι ολιγάριθμα και τα περισσότερα ξεραίνονται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.  Τα μεγαλύτερα ανάμεσα τους είναι της Μεσογγής, που πηγάζει από τα όρη των Αγίων Δέκα και εκβάλλει στον κόλπο της Κέρκυρας.

Σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα το ποσοστά υγρασίας είναι υψηλά χάρη στους βορειοδυτικούς και νοτιοδυτικούς ανέμους που προκαλούν άφθονες βροχοπτώσεις σε όλη την διάρκεια του χρόνου.  Για τον λόγο αυτό η βλάστηση είναι πλουσιότατη και το τοπίο του νησιού παρουσιάζει μία εικόνα ειδυλλιακή.

Από Αθήνα για Κέρκυρα

Με αεροπλάνο
Από το Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών “Ελευθέριος Βενιζέλος” – περίπου 1 ώρα
Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών “Ελευθέριος Βενιζέλος”: Τηλ. 210 353-0000
Ολυμπιακή Αεροπορία Αθηνών: Τηλ. 210 966-6666 ή 801-11-44444
Aegean Airlines Αθηνών: Τηλ. 210 626-1000 ή 801-11-20000

Με λεωφορείο
από το Σταθμό ΚΤΕΛ Αθηνών μέχρι το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας (διαδρομή με πλοίο περίπου 1,5 ώρες)
από το Σταθμό ΚΤΕΛ Αθηνών και μετά με πλοίο από το Λιμάνι της Πάτρας (διαδρομή με πλοίο περίπου 8 ώρες)
Σταθμός ΚΤΕΛ Αθηνών: Τηλ. 210 512-9443
Λιμάνι Πάτρας: Τηλ. 2610 341-002 ή 2610 341-024
Λιμάνι Ηγουμενίτσας: Τηλ. 26650 99400

Με Αυτοκίνητο
Από Αθήνα για Ηγουμενίτσα - περίπου 6,5 ώρες.
Μετά με το φερι μποτ για την Κέρκυρα - περίπου 1,5 ώρες.
Σύνολο: 8 ώρες.
Από Αθήνα μέχρι την Πάτρα (διάρκεια περίπου 2,5 ώρες) και από Πάτρα με το πλοίο για την Κέρκυρα (διάρκεια περίπου 8 ώρες).
Σύνολο: 10,5 ώρες.

Από Θεσσαλονίκη για Κέρκυρα

Με αεροπλάνο
Από το Αεροδρόμιο “Μακεδονία”:
Αεροδρόμιο “Μακεδονία” (Θεσσαλονίκης): Τηλ. 2310 985-000 ή 2310 473-212
Ολυμπιακή Αεροπορία Θεσσαλονίκης: Τηλ. 2310 368-311
Aegean Airlines Θεσσαλονίκης: Τηλ. 2310 239-225 έως 6

Με λεωφορείο
Από το Σταθμό ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης και μετά με πλοίο από το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας (διαδρομή με πλοίο περίπου 1,5 ώρες). 
Σταθμός ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης: Τηλ. 2310 595-411
Λιμάνι Ηγουμενίτσας: Τηλ. 26650 99400 
 
Με Αυτοκίνητο
Από Θεσσαλονίκη για Ηγουμενίτσα - περίπου 7 ώρες.
Μετά με το φερι μποτ για την Κέρκυρα - περίπου 1,5 ώρες.
Σύνολο: 8,5 ώρες.

Από Πάτρα για Κέρκυρα

Με αυτοκίνητο από Πάτρα για Ηγουμενίτσα - περίπου 4,5 ώρες και μετά με το φερι μποτ για την Κέρκυρα - περίπου 1,5 ώρες.
Σύνολο: 6 ώρες.

Με πλοίο (διάρκεια ταξιδίου 8 ώρες)

Εσωτερικές Μετακινήσεις

Η Κέρκυρα διαθέτει πολύ καλό δίκτυο αστικών και ΚΤΕΛ λεωφορείων, μέσω του οποίου μπορείτε να φτάσετε σε κάθε γωνιά του νησιού.
Αστικά λεωφορεία:
Κανόνι - Πέραμα - Αχίλλειο - Γαστούρι - Μπενίτσες
Αφρα - Αγ. Ιωάννης - Πέλεκας

Με ΚΤΕΛ
μπορείτε να ταξιδεύσετε προς : Άγιο Γόρδιο, Άγιο Ματθαίο, Άγιο Παντελεήμονα, Αγρό, Άνω Γαρούνα, Άνω Κορακιάνα, Αρίλλα, Αρμενάδες, Αφιώνα, Βαλανείο, Βαρυπατάδες, Βάτο, Βελονάδες, Βουνιατάδες, Γιαννάδες, Γλυφάδα, Δουκάδες, Κάβο, Καλαφατιώνες, Καρουσάδες, Κασσιόπη, Κάτω Γαρούνα, Κάτω Κορακιάνα, Κορακάδες, Κρήνη, Λάκωνες, Λευκίμμη, Λιαππάδες, Μαγουλάδες, Μακράδες, Νύμφες, Πάγους, Παλαιοκαστρίτσα, Πεντάτι, Περίθεια, Πετάλεια, Πόρτα Σινιών, Πυργί, Σγουράδες, Σιναράδες, Σταυρό, Στρινύλα, Στρογγυλή, Σωκράκι, Χλωμό.

Μπορείτε επίσης να ενοικιάσετε ένα αυτοκίνητο, μοτοποδήλατο, σκούτερ ή ποδήλατο στην ρεσεψιόν του Corfu Secret Hotel.

 Η πρώτη κατοίκηση πραγματοποιήθηκε κατά την Παλαιολιθική περίοδο (30000 – 7000 π.Χ.), όπως πιστοποιούν τα ευρήματα που ήλθαν στο φως, στο σπήλαιο Γράβα Γαρδικίου στα νοτιοδυτικά.  Στην περιοχή της Παλαιοκαστρίτσας υπάρχουν ευρήματα που χρονολογούνται στην ανώτατη Παλαιολιθική και στη Μεσολιθική εποχή ενώ έχουν εντοπιστεί διάφοροι νεολιθικοί οικισμοί, με σπουδαιότερο τον οικισμό του Σιδαρίου στην βόρεια ακτή (6000 – 2600 π. Χ.). Ο νεολιθικός πολιτισμός αλλά και ο αμέσως επόμενος πολιτισμός της εποχής του Χαλκού (3000-1100 π.Χ.) παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες με τον προϊστορικό πολιτισμό της Απουλίας στην Κάτω Ιταλία και λιγότερο με τον πολιτισμό της ηπειρωτικής Ελλάδας, ενώ στα ευρήματα είναι εμφανείς και κάποιες επαφές με περιοχές των Βαλκανίων.
Η πρώτη βεβαιωμένη εγκατάσταση των Ελλήνων στην Κέρκυρα πραγματοποιήθηκε το 760-750 π.Χ. από αποίκους της Ευβοϊκής πόλης Ερέτριας.
Κατόπιν ακολούθησαν οι Ρωμαϊκοί χρόνοι (229 π.Χ. – 395 μ.Χ), η Βυζαντινή Περίοδος (395- 1267 μ.Χ.), η Α΄ Ενετοκρατία (1207 – 1214), η κυριαρχία των Ανδευγαυών (1267 – 1386), η Β΄ Ενετοκρατία (1386 1797), η Α΄ Γαλλική Κατοχή (1797 – 1799), η Ρωσοτουρκική Κατοχή – Ιόνιος Πολιτεία (1799 1807), η Β΄ Γαλλική Κατοχή (1807 – 1814), η Αγγλική Προστασία (1816 – 1864) και τέλος την 21η Μαΐου 1864 μετά από πολλές προσπάθειες τα Ιόνια Νησιά ενσωματώθηκαν στο Ελληνικό Κράτος.

Ο θεός Ποσειδώνας αγάπησε την όμορφη κοπέλα, την απήγαγε, ενώθηκε μαζί της στο νησί και έφερε στην ζωή τον Φαίακα, το μυθικό γενάρχη των Φαιάκων. Κατά μία άλλη εκδοχή το όνομα της νύμφης Κέρκυρας συνδέεται ετυμολογικά με την λέξη Γοργύρα ή Γοργώ, που αποδίδει μία δαιμονική θεότητα της αρχαίας μυθολογίας. Η άποψη αυτή ενισχύθηκε με την αποκάλυψη ενός ναού της Αρτέμιδος κοντά στην πρωτεύουσα του νησιού : στο αέτωμα του ναού απεικονιζόταν η Γοργώ, η οποία θα αποτελούσε πιθανότατα μία προδρομική μορφή της θεάς Αρτέμιδος. Στις φιλολογικές πηγές η Κέρκυρα απαντάται με πολλές ακόμα ονομασίες. Λόγω του μήκους της αναφέρεται ως Μάκρις και λόγω του σχήματός της ως Δρεπάνη. Μάλιστα σύμφωνα με τις πληροφορίες του Ησίοδου και του Απολλώνιου του Ροδίου, το όνομα Δρεπάνη συνδέεται με το μύθο του Κρόνου. Στα μεσαιωνικά χρόνια επικράτησε το όνομα Κορυφώ από την δικόρυφη ακρόπολη, το Παλαιό Φρούριο στην σημερινή πρωτεύουσα, όπου περιορίστηκε η αρχαία πόλη μετά από την επιδρομή των Γότθων τον 6ο αι. μ.Χ.. Από τους κατοίκους της Κορυφώς, τους Κορυφούς ή Κορφούς, προήλθε στην συνέχεια η λατινογενής ονομασία Corfu, με την οποία είναι γνωστό το νησί έξω από την Ελλάδα. Ωστόσο το αρχαιότερο όνομα αναφέρεται από τον όμηρο στην Οδύσσεια : Σχερία, η περίφημη χώρα των Φαιάκων.

Βρίσκεται στο στόμιο της Αδριατικής θάλασσας και σε μικρή απόσταση από τις ηπειρωτικές ακτές της Ελλάδας και της Αλβανίας, με τις οποίες ήταν παλαιότερα ενωμένη.  Το βόρειο τμήμα της, στο ακρωτήριο του Αγίου Στεφάνου, απέχει μόλις 2,5 χλμ. από τα απέναντι παράλια της Αλβανίας.  Έχει έκταση 592 τ.χλμ. και πληθυσμό 92.000 κατοίκους.

Επιπλέον αποτελεί την πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού και ως εκ τούτου είναι έδρα πολλών δημοσίων αρχών (τράπεζες, δικαστήρια, νοσοκομείο κλπ) καθώς και η έδρα της Μητροπόλεως Κέρκυρας και Παξών με επίσημο ναό τον Άγιο Σπυρίδωνα.  Η δε εκπαίδευση είναι άρτια οργανωμένη.
Η πόλη διαθέτει ένα πυκνό συγκοινωνιακό δίκτυο. Αστικά λεωφορεία εκτελούν δρομολόγια προς όλα σχεδόν τα χωριά του νησιού, ενώ το αεροδρόμιο και το λιμάνι της, τη συνδέουν καθημερινά  με πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού και διευκολύνουν την αναπτυγμένη εμπορική και τουριστική κίνηση.
Η αθρόα προσέλευση τουριστών έχει προσδώσει στην Κέρκυρα κοσμοπολίτικο χαρακτήρα.  Για την κάλυψη των τουριστικών αναγκών έχουν ανεγερθεί τις τελευταίες δεκαετίες πλήθος τουριστικών μονάδων - ξενοδοχεία Κέρκυρας.  Ολόκληρη η πόλη είναι γεμάτη από εμπορικά και τουριστικά καταστήματα με μεγάλη ποικιλία προϊόντων, από γραφικές ταβέρνες και πολυτελή εστιατόρια, από καφενεία και υπαίθριες καφετέριες και από ντισκοτέκ και μπαρ, όπου η διασκέδαση διαρκεί μέχρι τις πρωινές ώρες.  Στην πόλη λειτουργεί καζίνο, ενώ υπάρχουν και γήπεδα ποδοσφαίρου, γκολφ και τέννις, στάδιο, κολυμβητήριο και Ναυτικός όμιλος για τις αθλητικές δραστηριότητες των ντόπιων και των παραθεριστών.   Οι παραλίες του Mon Repo και του Ναυτικού Ομίλου προσφέρονται για κολύμβηση και για θαλάσσια σπορ.

Οι Κερκυραίοι φημισμένοι από την αρχαιότητα για την αγάπη τους στο τραγούδι, στο χορό και τις γιορτές, διοργανώνουν κάθε χρόνο πολυάριθμες εκδηλώσεις και φεστιβάλ.  Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι θρησκευτικές εορτές που περιλαμβάνουν λειτουργία και λιτανείες με την συνοδεία μουσικής από τις πολλές μπάντες που έχουν έδρα το νησί.  Οι λιτανείες του Αγίου Σπυρίδωνα, η περιφορά της εικόνας της Παναγίας στις 15 Αυγούστου και ο εορτασμός του Πάσχα συγκεντρώνουν σύσσωμους τους κατοίκους στα καντούνια και τις εκκλησίες της πόλης και δημιουργούν κατανυκτική ατμόσφαιρα. Παράλληλα με τις; Θρησκευτικές τελετές πραγματοποιούνται και πολλά πανηγύρια με φαγοπότι, τραγούδια και χορό.  Πανηγυρικά εορτάζεται και επέτειος της Ενώσεως των Επτανήσων με την Ελλάδα στις 21 Μαΐου, καθώς και το Καρναβάλι τις τρεις τελευταίες Κυριακές της Αποκριάς.

Στην διάρκεια του καλοκαιριού διοργανώνονται διαλέξεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις λαϊκών χορών και χοροδραμάτων.  Από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο παρουσιάζεται το «Ήχος και Φως» στο Παλαιό Φρούριο και στις 10 Αυγούστου οι εκδηλώσεις της λεγόμενης «Βαρκαρόλας».  Το Σεπτέμβριο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κέρκυρας, εμφανίζονται καλλιτέχνες και μουσικά συγκροτήματα από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ στην πλατεία Σπιανάδας πραγματοποιούνται αγώνες κρίκετ με την συμμετοχή αγγλικών ομάδων.
Το κέντρο των εκδηλώσεων αυτών, αλλά και της κοινωνικής ζωής των Κερκυραίων εξακολουθεί για αιώνες να βρίσκεται στην πλατεία της Σπιανάδας. Χωρισμένη από την οδό Δουσμάνη σε Άνω και Κάτω πλατεία περιβάλλεται από τα σπουδαιότερα μνημεία της πόλης και προσφέρει υπέροχη θέα προς το Δημοτικό Κήπο, την Κοντραφόσσα και το Παλαιό Φρούριο στα ανατολικά.

Στη δυτική πλευρά της οι τοξοστοιχίες του Λιστόν στεγάζουν καφετέριες και εστιατόρια, όπου οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν τον καφέ και το ποτό τους ή να γευθούν τις ντόπιες σπεσιαλιτέ (μοσχάρι µε μακαρόνια «Παστιτσάδα», μοσχάρι «Σοφρίτο», ψάρια «Μπουρδέτο») συντροφιά µε ένα καλό κερκυραϊκό κρασί ή µε την ονομαστή τζίντζι- μπίρα (αναψυκτικό από την εποχή των Άγγλων). Στη Σπιανάδα μπορεί κανείς να νοικιάσει µια παραδοσιακή άμαξα και να ξεναγηθεί από τον καροτσέρη στις ομορφιές της πόλης.
Από τα βόρεια της Σπιανάδας, πίσω από το Ανάκτορο, ξεκινάει η παραλιακή οδός Αρσενίου, όπου βρίσκονται τα Μουράγια, κατά μήκος των παραλιακών ενετικών τειχών. Η θέα από το δρόμο αυτό είναι γοητευτική, απέναντι διακρίνονται οι ακτές της Αλβανίας. Συνεχίζοντας παραλιακά η οδός Αθηναγόρα οδηγεί στο λιμάνι της Κέρκυρας, ένα από τα σπουδαιότερα της Ελλάδας.
Μέσα στη θάλασσα διακρίνεται το μικρό νησάκι Βίδος, η αρχαία Πτυχία, στο οποίο γίνονται καθημερινά δρομολόγια µε καΐκια. Μέχρι το 1864 υπήρχε εκεί και ενετικό φρούριο. Σήμερα είναι ακατοίκητο αλλά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες λειτουργούν κάποια ταβερνάκια.

Πίσω από το λιμάνι δεσπόζει ο λόφος του Νέου Φρουρίου µε τις ενετικές οχυρώσεις. Πολύ κοντά στην είσοδο του Νέου Φρουρίου, στην οδό Σολωμού 7-9, βρίσκεται ένα σύγχρονο Μουσείο της πόλης, το Μουσείο Θαλάσσης του Ναπολέοντα Σάγια. Ιδρύθηκε το 1989 µε εκθέματα που συνέλεξε ο ιδιοκτήτης από τις θάλασσες όλου του κόσμου. Περιλαμβάνει όστρακα, κοράλλια, απολιθώματα, σαγόνια καρχαριών, καβούρια, αστακούς, φίδια, αστερίες, σφουγγάρια, μικροοργανισμούς κλπ .
Η πιο αξέχαστη εμπειρία από το ταξίδι στην Κέρκυρα είναι ο περίπατος στο κέντρο της πρωτεύουσας και ιδιαίτερα στην παλιά συνοικία «Καμπιέλλο». Τα στενά καντούνια µε τα ψηλά κτίρια, που πολύ συχνά καλύπτονται από στοές ή άλλοτε από τα απλωμένα ρούχα των κατοίκων, οι γραφικές πλατείες µε τα σκαλιστά πηγάδια, οι εκκλησίες µε τα κομψά καμπαναριά και κάποια αρχοντικά µε περίτεχνα μπαλκόνια και κρεμασμένα φανάρια δημιουργούν µία ατμόσφαιρα μεσαιωνική, μοναδική στον ελλαδικό χώρο. Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η περιοχή της αγοράς, στους δρόμους που οδηγούν στα δυτικά της Σπιανάδας, η οδός Νικηφόρου Θεοτόκη, στεγασμένη µε τόξα (volta) διατηρεί ακόμη ίχνη από την εποχή των Ενετών. Στη συμβολή της οδού Ν. Θεοτόκη µε την οδό Φιλαρμονικής, στο κτίριο της Ιονικής Τράπεζας, φιλοξενείται µια συλλογή Χαρτονομισμάτων από την εποχή της Τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα. Επίσης εκτίθενται φωτογραφίες, που παρουσιάζουν τον τρόπο κοπής των νομισμάτων.

Παρά την έντονη οικοδομική δραστηριότητα για την κάλυψη των αναγκών του σύγχρονου τουρισμού και παρά τις ανελέητες καταστροφές που υπέστη στη διάρκεια των αιώνων µε αποκορύφωμα τους γερμανικούς βομβαρδισμούς του 1943, η Κέρκυρα κοσμείται ακόμη µε οικοδομήματα ανυπολόγιστης αξίας για την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.
Σε κάθε γωνιά της έχουν αποτυπωθεί τ' αχνάρια όλων εκείνων που είχαν την τύχη να πατήσουν τα εδάφη της και να προσθέσουν µία ψηφίδα στο μωσαϊκό της ιστορίας της.
Από το 1976 η πόλη της Κέρκυρας συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των ιστορικών πόλεων της Ευρώπης και μέχρι σήμερα καταβάλλονται προσπάθειες για τη διατήρηση του ιστορικού χρώματός της. Ένα τεράστιο έργο συντήρησης των κερκυραϊκών μνημείων πραγματοποιήθηκε το 1992-1994, επ' ευκαιρία της επιλογής του νησιού για τη Διάσκεψη των αρχηγών των κρατών της ΕΟΚ το 1994, στα πλαίσια της προεδρίας της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Εκτός από την πόλη της Κέρκυρας ολόκληρο το νησί είναι γεμάτο από πολύτιμα μνημεία, αδιάψευστους μάρτυρες του λαμπρού παρελθόντος της.  Ωστόσο το σήμερα δεν υπολείπεται σε τίποτε του χθες, καθώς η κερκυραϊκή ύπαιθρος είναι προικισμένη με τοπία απαράμιλλης ομορφιάς.  Το πράσινο κυριαρχεί σχεδόν παντού, οι ελαιώνες δημιουργούν μία αίσθηση ηρεμίας, που υπερκαλύπτει την αγριότητα κάποιων απότομων ακτών στα δυτικά, ενώ στα ορεινά ξεφυτρώνουν μέσα σε δεντροφυτεμένες πλαγιές μικρά ειδυλλιακά χωριά.  Στα παράλια τον τόπο δίνουν τα γραφικά ψαροχώρια χτισμένα σχεδόν πάνω στην θάλασσα ή δίπλα σε αμμώδη ακρογιάλια, όπου πλήθη λουόμενων απολαμβάνουν τον ήλιο και τα δροσερά νερά.  Η συνεχώς αυξανόμενη τουριστική κίνηση μετατρέπει το νησί κατά τους καλοκαιρινούς μήνες σε μια πολύβουη κυψέλη, όμως υπάρχουν πάντοτε απόμερες γωνιές που αντιστέκονται στις σύγχρονες εξελίξεις και διατηρούν την αυθεντικότητά τους.
Εκεί η γαλήνια ατμόσφαιρα του τοπίου φέρνει την γη πιο κοντά στον ουρανό και οι μυρουδιές του αέρα γίνονται σημάδια της θεϊκής παρουσίας.
Σε μια τέτοια γωνιά, στο γραφικό και ιστορικό χωριό του Αγίου Μάρκου, φτιάξαμε και το ξενοδοχείο Corfu Secret ... Ένα ρομαντικό ξενοδοχείο, το οποίο ανήκει στις κατηγορίες Ξενοδοχεία Κέρκυρας και Boutique Hotels

Η περιοχή αυτή είναι συνδεδεμένη γενικότερα με την αυτοκράτειρα Ελισσάβετ, την γνωστή «Σίσσυ» της Αυστρίας, εφόσον σε απόσταση 2 χλμ από το Γαστούρι κατασκευάστηκε το θερινό της ανάκτορο, το περίφημο Αχίλλειο. Η ζωή της αυτοκράτειρας  Ελισάβετ (1837-1898) έγινε επανειλημμένα μυθιστόρημα και κινηματογραφική ταινία, χάρη στην ομορφιά της, στην ισχυρή της προσωπικότητα και στον πολυθρύλητο έρωτά της με τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ.  Τον αυστριακό αυτοκράτορα παντρεύτηκε το 1854 και απέκτησε μαζί του δύο κόρες, τη Σοφία και τη Γκιζέλα και έναν γιό τον Ροδόλφο.  Ο φιλελεύθερος χαρακτήρας της υπήρξε η αιτία για την δυσαρέσκεια που προκάλεσε στην μητέρα του Φραγκίσκου Ιωσήφ, την αρχιδούκισσα Σοφία, η οποία ανέλαβε προσωπικά την ανατροφή των παιδιών στερώντας τα από την μητέρα τους. Η Σίσσυ έχασε κάθε επαφή µε τα παιδιά της, όταν στη διάρκεια ενός ταξιδιού του βασιλικού ζεύγους αρρώστησε και πέθανε η κόρη της Σοφία και θεωρήθηκε η ίδια υπεύθυνη για το συµβάν. Με κλονισμένη την υγεία της ταξίδεψε στη Μαδέ­ρα για να αναρρώσει και κατά την επιστροφή της πέρασε από την Κέρκυρα (1861) και ενθουσιάστηκε από την ομορφιά της. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου επισκέφτηκε ξανά το νησί και φιλοξενήθηκε στο Μοn Repos, για να επιστρέψει το φθινόπωρο στη Βιέννη και να γεννήσει την τελευταία της κόρη, τη Βαλέρια. Στο διάστημα αυτό έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την πολιτική. Το 1869 ο Φραγκίσκος Ιωσήφ και η Ελισάβετ ανακηρύχθηκαν βασιλείς της Ουγγαρίας. Το 1876 ταξίδεψε μόνη της στην Αθήνα και την Κέρκυρα και ασχολήθηκε µε την αρχαία ελληνική γραμματεία, κυρίως µε τον Όμηρο, και µε ης ανασκαφές που διεξήγαγε τότε ο Ε. Σλήµαν στην Τροία, σης Μυκήνες και στην Τίρυνθα, Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι της στην Τροία και σε πολλούς ελληνικούς τόπους, επέστρεψε στην Κέρκυρα το 1888 και φιλοξενήθηκε στη Βίλα Βράιλα, Ένα χρόνο αργότερα αγόρασε το κτήμα αυτό και άρχισε την κατασκευή του ανακτόρου της μέσα σε ένα βαρύ κλίμα πένθους, γιατί στο μεταξύ ο γιος της Ροδόλφος είχε βρεθεί νεκρός μαζί µε την ερωμένη του. Στη διάρκεια της παραμονής της στο Αχίλλειο η Σίσσυ διδάχτηκε τα ελληνικά και την αρχαία ελληνική φιλολογία από διαπρεπείς Έλληνες δασκάλους και κυρίως από το φιλόλογο Κωνσταντίνο Χρηστομάνο, ο οποίος είχε προσληφθεί στην αυτοκρατορική αυλή. Το 1898 η «μελαγχολική βασίλισσα», όπως την αποκαλούσαν, δολοφονήθηκε σε ξενοδοχείο της Γενεύης από ένα Ιταλό αναρχικό εργάτη. Το ανάκτορό της στο Γαστούρι το ονόμασε η ίδια Αχίλλειο και το αφιέρωσε στον αγαπημένο της ήρωα Αχιλλέα, που, όπως έγραψε η ίδια, «αντιπροσωπεύει την ελληνική ψυχή, την ομορφιά της γης ...», και είναι « ... δυνατός, περήφανος και πεισματάρης σαν ελληνικό Βουνό ...». Το Αχίλλειο κτίστηκε το 1889-1891 από τους Ιταλούς αρχιτέκτονες Ραφαήλ Κορίτο και Αντό­νιο Λάντι, µε προσωπική επίβλεψη της αυτοκράτειρας, η οποία είχε παράλληλα φροντίσει και για τη διακόσμηση του µε τοιχογραφίες και µε γλυπτά, αγορασμένα κυρίως από την ιταλική οικογένεια Μποργκέζε. Είναι ένα πολυτελές τριώροφο κτίριο ποµπηιανού ρυθμού µε νεοκλασικά στοιχεία και περιβάλλεται από κατάφυτους κήπους, στολισμένους με σπουδαία έργα τέχνης. Μετά από το θάνατο της Ελισάβετ, το Αχίλλειο αγοράστηκε το 1908 από το Γερμανό αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β´ και το 1914 εγκαταλείφθηκε. Το 1915 χρησιμοποιήθηκε ως στρατηγείο των Σέρβων και ως νοσοκομείο και το 1919 περιήλθε στο ελληνικό Δημόσιο. Στον Β´ Παγκόσμιο πόλεμο έγινε νοσοκομείο και στρατηγείο των Ιταλών και των Γερμανών και μετά την απελευθέρωση στέγασε σχολές και ιδρύματα. Σήμερα ανήκει στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού και από το 1962 μέχρι το 1992 στέγαζε το καζίνο της Κέρκυρας. Το ισόγειο του κτιρίου λειτουργεί ως Μουσείο.
Η είσοδος στο Αχίλλειο γίνεται από μία σιδερένια εξώπορτα διακοσμημένη με δύο χάλκινα ανάγλυφα, του Δία (αριστερά), και του Αχιλλέα (δεξιά).  Η πρώτη αίθουσα του ισογείου, η αίθουσα υποδοχής, φέρει στο κέντρο της οροφής της μία νωπογραφία του Ιταλού ζωγράφου Γκαλόπι με θέμα: «Οι τέσσερεις εποχές του χρόνου» και οι «Ώρες». Ενδιαφέροντα στον ίδιο χώρο είναι το τζάκι από ιταλικό μάρμαρο, δύο αγαλμάτια της Αθηνάς και της Ήβης πάνω στο τζάκι, έργα του Γερμανού Χάινεμαν, και ένας πίνακας της Ελισάβετ, του Γερμανού ζωγράφου Βιντερχάλτερ. Στο τέλος της αίθουσας μία μεγαλοπρεπής κλίμακα, πλαισιωμένη από χάλκινα αγάλματα του Δία και της Ήρας και από πολυάριθμα μαρμάρινα και γύψινα γλυπτά (Δίας, Νιόβη, Άρτεμις, Απόλλωνας, Αφροδίτη, Ερμής, Παν), οδηγεί στους ορόφους. Στα δεξιά της αίθουσας υποδοχής βρίσκεται το καθολικό παρεκκλήσι της αυτοκράτειρας. Στην αψίδα του ιερού εικονίζεται ο Χριστός και ο Πόντιος Πιλάτος και από κάτω υπάρχει µια εικόνα της Παναγίας µε το Χριστό (Φραντς Ματς), δύο κόγχες µε αγαλμάτια του Χριστού και της Παναγίας, η Αγία Τράπεζα και το αρμόνιο. Δίπλα από το παρεκκλήσι ανοίγεται η αίθουσα µε τα ενθύμια της Ελισάβετ: µετάλλια, φωτογραφίες, πίνακες, κηροπήγια, έπιπλα, ένα πορτραίτο της, δύο ποιήματα που έγραψε η ίδια και µία προτομή του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Στην επόμενη αίθουσα έχουν εκτεθεί τα προσωπικά αντικείμενα του Γουλιέλμου Β΄, το γραφείο του, σόμπα, νιπτήρας, καθρέφτης, πιάτα, μετάλλια, έγγραφα, τρεις πίνακες με πλοία και με τον ίδιο, φωτογραφίες κ.λπ.  Μία μικρή αίθουσα στην αριστερή πτέρυγα του Μουσείου οδηγεί στην τραπεζαρία του ανακτόρου, από της οποίας την αρχική διακόσμηση λίγα στοιχεία έχουν σωθεί. Εκτίθενται αντικείμενα της Ελισάβετ και του Φραγκίσκου Ιωσήφ (προσωπογραφίες, σπαθί, ρολόι, καθρέφτης κ.λπ.), ενώ η ροκοκό επίπλωση είναι της εποχής του Γουλιέλμου Β΄.  Στην επόμενη βιτρίνα ξεχωρίζουν πέντε γλυπτά µε μυθολογικά θέματα (το µήλο Της Έριδας, ο Πάρις και η Ωραία Ελένη, η Σαπφώ, ο Ορφέας και η Ευρυδίκη, ο Διόνυσος µε τη συνοδεία του) και δύο ανάγλυφους αμφορείς. Η τελευταία αίθουσα του ισογείου περιλαμβάνει το γραφείο, τη βιβλιοθήκη, το ανάκλινδρο και άλλα έπιπλα της Ελισάβετ, τρεις πολυτελείς σκαλιστούς καθρέφτες, χάλκινες προτομές και ανδριάντες, φωτογραφίες, κοσμήματα και µια ελαιογραφία µε θέμα τη συνάντηση του Οδυσσέα και της Ναυσικάς στη Σχερία (Λούντβιχ Θίερς).
Η μεγάλη κλίμακα του ισογείου καταλήγει στον τελευταίο όροφο σε έναν εξώστη με ιωνικό περιστύλιο που κοσμείται με προτομές και με τα αγάλματα των Εννέα Μουσών. Ο τοίχος πάνω από τον εξώστη καλύπτεται από μια εντυπωσιακή τοιχογραφία, το «Θρίαμβο του Αχιλλέα», έργο του Γερμανού ζωγράφου Φραvτς Ματς. Ο Αχιλλέας αποδίδεται όρθιος πάνω στο άρμα του να τρέχει θριαμβευτικά μπροστά από τα τείχη της Τροίας, σέρνοντας πίσω του το νεκρό σώμα του Έκτορα και κρατώντας την περικεφαλαία του νεκρού στα χέρια του. Όπως διηγείται ο Όμηρος στην «Ιλιάδα», από όπου είναι εμπνευσμένη η σκηνή, ο Αχιλλέας σκότωσε τον Έκτορα και μεταχειρίστηκε µε αυτόν τον τρόπο τη σορό του από εκδίκηση, επειδή εκείνος είχε σκοτώσει στη μάχη τον αγαπημένο του φίλο Πάτροκλο. Αξιοπρόσεκτη είναι η απόδοση των αλόγων του Αχιλλέα, αλλά και η ζωντάνια της όλης παράστασης.
Οι κήποι του Αχιλλείου είναι από τα ομορφότερα σημεία της Κέρκυρας και προσφέρουν µια καταπληκτική θέα προς το Κανόνι, το Ποντικονήσι, τη λιμνοθάλασσα Χαλκιοπούλου και τον Παντοκράτορα. Αποτελούν ένα είδος υπαίθριου Μουσείου, εφόσον κοσμούνται µε εξαιρετικής τέχνης γλυπτά. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν τα αγάλματα του Απόλλωνα, του Ερμή, της Αρτέμιδος και της Αφροδίτης κοντά στην είσοδο του ανακτόρου, των Εννέα Μουσών και των Χαρίτων στο ιωνικό περιστύλιο της πίσω βεράντας, Οι προτομές αρχαίων φιλοσόφων και ποιητών πίσω από τους κίονες του περιστυλίου, το μαρμάρινο άγαλμα του Λόρδου Βύρωνα στον τελευταίο εξώστη προς το δάσος και το άγαλμα της Ελισάβετ κοντά στη θάλασσα. Τα σπουδαιότερα αγάλματα του Αχιλλείου είναι βέβαια ο «Θνήσκων Αχιλλεύς» και ο «Νικών Αχιλλεύς». Το πρώτο ήταν αρχικά τοποθετημένο στη μεγάλη ταράτσα των κήπων, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το δεύτερο. Ο Γουλιέλμος Β' αποφάσισε να αλλάξει τη θέση του (Θνήσκοντα Αχιλλέα), επειδή ήταν πολύ μικρός σε μέγεθος και τον έκρυβαν οι ψηλοί φοίνικες. Αφού τον είχε μεταφέρει, τοποθέτησε στο σημείο εκείνο το άγαλμα του «Νικώντα Αχιλλέα», ένα χάλκινο άγαλμα τεραστίων διαστάσεων (11 µ. ύψος), στημένο σε υψηλό μαρμάρινο βάθρο. Φιλοτεχνήθηκε το 1909 από το Γερμανό γλύπτη Γκετζ και λόγο του βάρους του μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα τμηματικά, για να συναρμολογηθεί τελικά επί τόπου. Ο Αχιλλέας αποδίδεται σε αυτό θριαμβευτής -όπως ταίριαζε σε έναν αυτοκράτορα σαν τον Γουλιέλμο Β', όρθιος, µε ασπίδα, δόρυ και περικεφαλαία. Ο «Θνήσκων Αχιλλεύς» βρίσκεται στην ταράτσα μπροστά από το περιστύλιο των Μουσών, στο χαμηλότερο επίπεδό της. Είναι ένα μαρμάρινο άγαλμα του Γερμανού γλύπτη Έρνεστ Χέρτερ, φτιαγμένο το 1884 κατά παραγγελία της Ελισάβετ, η οποία το είχε αρχικά στο παλάτι της στη Βιέννη. Ο Αχιλλέας παριστάνεται εδώ μισοξαπλωμένος, σχεδόν γυμνός, µε την περικεφαλαία στο κεφάλι, προσπαθώντας να τραβήξει από τπ φτέρνα του το θανατηφόρο βέλος του Πάρη. Το περίφημο αυτό έργο, που αποτελεί σήμερα έμβλημα του Αχίλλειου, ξεχωρίζει για τη δεξιοτεχνική απόδοση της έντασης και του πόνου λίγο πριν από το θάνατο.

Στα νότια της Γαρίτσας εκτείνεται η Χερσόνησος του Κανονιού, όπου είναι συγκεντρωμένα τα αρχαιότερα κερκυραϊκά μνημεία.  Τα κοντινότερα στην πόλη είναι το κυκλικό ταφικό μνημείο του Μενεκράτους (600π.Χ.) που αποκαλύφθηκε από τους Άγγλους το 1843 κατά την διάρκεια δημοσίων έργων και ο ναός των Αγίων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου (περίπου 1000μ.Χ.).  Πολύ κοντά βρίσκεται η περιοχή της Παλαιόπολης όπου είχε αναπτυχθεί η αρχαία πόλης της Κέρκυρας.  Δυτικότερα κοντά στο Υλλαϊκό λιμάνι,  σώζονται τα ερείπια του ναού της Αρτέμιδος, ενώ στην Παλαιόπολη, μπροστά από την είσοδο του Mon Repos, μπορεί κανείς να δει ότι απέμεινε από την παλαιοχριστιανική Βασιλική της Αγίας Κέρκυρας.  Το καταπράσινο κτήμα Mon Repos χρησιμοποιήθηκε από το 1831 ως θερινή κατοικία του Άγγλου αρμοστή Φ. Άνταμ και αργότερα της ελληνικής βασιλικής οικογένειας.  Στο εσωτερικό του διατηρείται η ανακτορική έπαυλη και έχουν ανασκαφεί οι αρχαίοι ναοί του λεγόμενου Καρδακίου και της Ήρας.  Στο Καρδάκι κοντά στην θάλασσα βρίσκεται η περίφημη ομώνυμη πηγή, που υδροδοτούσε την αρχαία Κέρκυρα.  Σήμερα υπάρχει εκεί μία κρήνη με κρουνό σε σχήμα λεοντοκεφαλής, απ’ όπου τρέχει ασταμάτητα δροσερό νερό.  Η πηγή του Καρδακίου αναφέρεται από τον Λορέντζο Μαβίλη σε ένα ωραιότατο σονέτο του, ενώ σύμφωνα με την λαϊκή ρήση : «όποιος ξένος εκεί τα χείλη του βρέξει, στα γονικά του πια δεν θα γυρίσει».  Πάνω από το Καρδάκι υψώνεται ο Λόφος της Ανάληψης, που προσφέρει μαγευτική θέα προς την θάλασσα και τις απέναντι ηπειρωτικές ακτές, αλλά και προς τα βόρεια του νησιού.  Στο χωριό της Ανάληψης βρισκόταν και η αρχαία ακρόπολη, στην οποία ελάχιστα ίχνη κτιρίων έχουν εντοπιστεί.  Στην άκρη της χερσονήσου, 4 χλμ. νότια της πόλης, βρίσκεται η διεθνώς γνωστή τοποθεσία Κανόνι.  Πήρε το όνομά της από ένα κανόνι που είχαν τοποθετήσει εκεί οι Γάλλοι.  Μολονότι είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία του νησιού και κατακλύζεται από ξενοδοχειακές και άλλες τουριστικές εγκαταστάσεις, ωστόσο διατηρεί τη γραφικότητά του, που την οφείλει στην υπέροχη θέα του.  Μέσω μίας σιδερένιας γέφυρας η χερσόνησος καταλήγει σε μια νησίδα όπου έχει χτιστεί η Μονή της Βλαχέρνας (17ος αι.), σήμα κατατεθέν της Κέρκυρας.  Απέναντι ένα ακόμη νησάκι, το Ποντικονήσι, ξεχωρίζει κατάφυτο από κυπαρίσσια, πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες όλου του κόσμου.  Κατά την παράδοση το νησί σχηματίστηκε από το καράβι των Φαιάκων, το οποίο απολίθωσε ο Ποσειδώνας, επειδή είχε μεταφέρει τον Οδυσσέα στην Ιθάκη.  Πάνω στο Ποντικονήσι βρίσκεται ο βυζαντινός ναός του Παντοκράτορα (11ος – 12ος αι.), όπου γίνεται προσκύνημα στις 6 Αυγούστου.  Μικρά καΐκια από το Κανόνι μεταφέρουν καθημερινά τους επισκέπτες εκεί κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Από το Κανόνι μία στενή γέφυρα που διασχίζει τη λιμνοθάλασσα Χαλκιοπούλου (το αρχαίο Υλλαϊκό λιμάνι), πολύ κοντά στο πέρας του αεροδρομίου του νησιού, οδηγεί στην απέναντι ακτή, στο χωριό Πέραμα.  Πρόκειται για έναν μικρό τουριστικό οικισμό, κτισμένο ανάμεσα σε ελιές, με ωραία παραλία για κολύμπι.

Είναι χτισμένος ανάμεσα σε πορτοκαλιές και λεμονιές και διαθέτει μία παραλία με βότσαλο.  Στην περιοχή ανασκάφηκαν τα ερείπια ενός ρωμαϊκού λουτρού και μιας ρωμαϊκής έπαυλης με μωσαϊκό δάπεδο (3ος αι. μΧ.).  Ανάλογο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα παρουσιάζει και το άλλοτε ψαράδικο χωριό Μοραΐτικα, 7 χλμ. νότια από τις Μπενίτσες, που ξεχωρίζει για την ωραία αμμώδη παραλία του. Και εδώ αποκαλύφθηκε μία ρωμαϊκή οικία, πιθανότατα θερινή έπαυλη κάποιου ρωμαίου αξιωματούχου.  Στη Μεσογγή, 2 χλμ. νοτιότερα υπάρχει μια εκτεταμένη παραλία και εγκατάσταση κάμπινγκ, ενώ στην θάλασσα κοντά στο χωριό εκβάλλει ο μικρός ποταμός της Μεσογγής.  Μία διακλάδωση από την Μεσογγή οδηγεί στο χωριό Χλωμό, με παλιά σπίτια χτισμένα πάνω σε ύψωμα.   Από την Μεσογγή ο ίδιος δρόμος φτάνει μέχρι την λίμνη των Κορισσίων.  Πρόκειται ουσιαστικά για μια λιμνοθάλασσα, στην οποία δημιουργούνται παραλίες από μικρούς αμμόλοφους.  Σήμερα αποτελεί υγροβιότοπο και φυσικό εκτροφείο ψαριών.  Εκεί ζουν επίσης λίγες χελώνες του υπό εξαφάνιση είδους Caretta – Caretta.

Στα νοτιοδυτικά βρίσκεται η μεγάλη και όμορφη παραλία του Αγίου Γεωργίου, ενώ ολόκληρη η περιοχή φημίζεται για τις παραλίες της με ψιλή άμμο (Μαραθιά, Μάλτας στο χωριό Περιβόλι, Γαρδένιος στο χωριό Βιταλάδες).  Στα βορειοανατολικά των Αργυράδων, σε απόσταση 3 χλμ. αξίζει μία επίσκεψη στο γραφικό ψαροχώρι Πετρίτη, όπου υπάρχει πάντοτε φρέσκο ψάρι.  Η μεγαλύτερη κωμόπολη της νότιας Κέρκυρας είναι η Λευκίμη (42 χλμ. από την πρωτεύουσα) με 5000 κατοίκους.  Είναι χτισμένη σε μία εύφορη περιοχή με ελιές και αμπέλια από τα οποία παράγεται ένα από τα καλύτερα κερκυραϊκά κρασιά.  Στην άκρη της πόλης βρίσκεται η γυναικία μονή της Παναγίας Κυράς των Αγγέλων.  Ιδρύθηκε το 1696 από την οικογένεια Βαρλαάμ, σε ανάμνηση της σωτηρίας τους από τρικυμία.  Στη μονή γίνεται πανηγύρι στις 15 Αυγούστου, ενώ είναι γνωστό και το πανηγύρι της Λευκίμης στις 8 Ιουλίου, ημέρα της γιορτής του Αγίου Προκοπίου και επίσης ο εορτασμός του Καρναβαλιού. Το λιμάνι της Λευκίμης συνδέεται ακτοπλοϊκώς με φεριμπότ με την Ηγουμενίτσα, στις απέναντι ηπειρωτικές ακτές.  Σε απόσταση 4 χλμ. από την Λευκίμη ο δρόμος οδηγεί στον Κάβο, ένα μικρό χωριό χωμένο μέσα σε ελαιώνες και κυπαρίσσια.  Σήμερα χάρη στην πλατιά αμμώδη ακρογιαλιά του έχει εξελιχθεί σε κοσμοπολίτικο κέντρο.  Από τον Κάβο μικρά καραβάκια εκτελούν δρομολόγια προς την πόλη της Κέρκυρας και προς το κοντινό νησί των Παξών.  Στο ακρωτήριο του Ασπροκάβου, πολύ κοντά στο χωριό (2 χλμ) δεσπόζει στην άκρη του νησιού, σ’ ένα ψηλο λόφο με μαγευτική θέα (το λόφο Αρκουδήλα), η μονή της Παναγίας του Αρκουδήλα.  Είναι οχυρωμένη και χτίστικε και αυτή από την οικογένεια Βαρλαάμ σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την σωτηρία της (1700).

  Στο Γαρδίκι διατηρείται ένα ερειπωμένο βυζαντινό κάστρο του 13ου αι., οκταγωνικού σχήματος και με οκτώ επιβλητικούς πύργους. Σε δύο από αυτούς ξεχωρίζουν όμορφες διακοσμητικές πλίνθοι ενσωματωμένες στους τοίχους, ενώ σε ολόκληρο το φρούριο έχουν εντοιχιστεί αρχιτεκτονικά μέλη από αρχαία κτίρια που θα υπήρχαν στην περιοχή.  Μία άλλη διακλάδωση πριν από τον Άγιο Ματθαίο, περνάει από τις πλαγιές του βουνού Μαθιός.  Είναι γνωστό και ως Γαμήλιο όρος, γιατί κατά την παράδοση εκεί τελέστηκε ο γάμος του Αλκίνοου και της Αρήτης.  Στο βουνό αυτό είναι χτισμένη η μονή του Χριστού Παντοκράτορα και σε απόσταση 500 μ. περίπου, βρίσκεται η λεγόμενη «σπηλιά του Πελάου», η οποία όπως πιστεύεται φτάνει μέχρι την θάλασσα.  Στο εσωτερικό της αποκαλύφθηκαν ίχνη κατοίκησης κατά την Παλαιολιθική Εποχή.  Ο Άγιος Ματθαίος (22,5 χλμ από την Κέρκυρα) είναι ένα μεγάλο αμφιθεατρικό χωριό, περιτριγυρισμένο από ένα δάσος με βελανιδιές και από ελαιώνες.

Στο ναό του Αγίου Δημητρίου, όπου γίνεται μεγάλο πανηγύρι στις 26 Οκτωβρίου, υπάρχει ένα ενδιαφέρον τέμπλο, σκαλισμένο σε πέτρα από την οικογένεια γλυπτών Καρδάμη.  Ένα ακόμη γλυπτό της ίδιας οικογένειας στολίζει το χωριό Γαρούνα (Άνω και Κάτω),  το οποίο έχει ιδιαίτερη παράδοση στην γλυπτική.  Είναι το άγαλμα του νεκρού αυτοδίδακτου λιθοξόου, φτιαγμένο από τον Στέφανο Καρδάμη στη μνήμη του πατέρα του.  Στην Γαρούνα που είναι γνωστή και για το εργοστάσιο ταπητουργίας της, πραγματοποιούνται μετά τα μέσα Αυγούστου εορταστικές εκδηλώσεις με διαλέξεις, παραστάσεις διαγωνισμούς και αγώνες ορειβασίας.  Το επίνειο της Γαρούνας, ο Άγιος Γόρδιος είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία του νησιού χάρη στην εξαιρετική παραλία του.
Πρόκειται για ένα ακρογιάλι 5 χλμ περίπου με ψιλή άμμο και παράξενους βραχώδεις σχηματισμούς, ανάμεσα σε κατάφυτους λόφους.  Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το λεγόμενο Ορθολίθι, ένας βράχος μέσα στην θάλασσα, για τον οποίο έχει γραφτεί ένα διήγημα από τον Ι. Πολυλά.  Σε απόσταση 3 χλμ. από τον Άγιο Γόρδιο βρίσκεται το χωριό Σιναράδες όπου λειτουργεί ένα Λαογραφικό Μουσείο, το μοναδικό στο νησί.  Στεγάζεται σ’ ένα παραδοσιακό σπίτι και αναπαριστά τη διαρρύθμιση αγροτικού σπιτιού του 19ου αι.

Ένα πλάτωμα στην κορυφή του χωριού είναι γνωστό ως «θρόνος του Κάιζερ» επειδή ο γερμανός αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄ ανέβαινε πολύ συχνά εκεί για να θαυμάσει το αξέχαστο ηλιοβασίλεμα.  Πράγματι τόσο το ηλιοβασίλεμα όσο και η θέα προς την θάλασσα όσο και προς το εσωτερικό του νησιού μέχρι ακόμη και την πόλη της Κέρκυρας αποτελούν μια μοναδική εμπειρία.  Ο Πέλεκας παρουσιάζει μια αυξημένη τουριστική κίνηση που οφείλεται επίσης στην όμορφη παραλία της κοντινής Γλυφάδας (3χλμ).  Πολύ κοντά στον Πέλεκα (45΄ με τα πόδια) βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Μυρτιώτισσας, χτισμένο μέσα σε ελαιώνες, κυπαρίσσια και μπανανόδεντρα (τα μοναδικά του νησιού, βγάζουν μικρές αλλά νοστιμότατες μπανάνες).  Ιδρύθηκε τον 14ο αι. από έναν Τούρκο – όπως λέει η παράδοση- που ασπάστηκε το χριστιανισμό και οφείλει το όνομά του στην εικόνα της Παναγίας, που βρέθηκε ανάμεσα στις μυρτιές.  Στη μονή γίνεται μεγάλο πανηγύρι στις 24 Σεπτεμβρίου.  Η παραλία της Μυρτιώτισσας είναι μία από τις πιο γοητευτικές του νησιού, ερημική με δροσερά νερά, αμμώδης και περιτριγυρισμένη από πεύκα.  Στα βόρεια της παραλίας αυτής ανοίγεται ένας ακόμη όμορφος κόλπος, όπου βρίσκεται η παραλία Έρμονες.  Το τοπίο είναι επιβλητικό με άγρια βράχια και δασωμένους λόφους πηγή έμπνευσης όπως λέγεται για τον ποιητή Λορέντζο Μαβίλη.  Κατά μία εκδοχή στον κόλπο αυτό ξαπόστασε ο Οδυσσέας όταν το κύμα τον έβγαλε στη Σχερία και εκεί συνάντησε την Ναυσικά με τις φίλες της. Στην περιοχή έχουν αποκαλυφθεί ίχνη κατοίκησης της Νεολιθικής και της Μυκηναϊκής Εποχής.  Κοντά στους Έρμονες στο χωριό Βάτος υπάρχει εγκατάσταση κάμπινγκ, ενώ στα βόρεια, στην κοιλάδα του Ρόπα, λειτουργεί το γήπεδο γκολφ της Κέρκυρας.

  Πρόκειται για έναν οικισμό κτισμένο σε έξι μικρούς όρμους (Αμπελάκι, Άγιος Πέτρος, Άγιος Σπυρίδων, Αλίπα, Πλατάκια, Αγία Τριάδα), με αμμώδεις παραλίες, σπηλιές και κατάφυτους από ελιές λοφίσκους.  Οι  παραλίες της Παλαιοκαστρίτσας είναι πάντοτε γεμάτες από λουόμενους, που επιδίδονται σε πολυάριθμα θαλάσσια σπορ ή γεύονται σε κάποια από τις ταβέρνες της, τους φημισμένους φρέσκους αστακούς της περιοχής.  Από τους όρμους μπορεί κανείς με καΐκι να επισκεφθεί κοντινούς κόλπους, απροσπέλαστους από τη ξηρά.  Μέσα στην θάλασσα ξεχωρίζουν τα νησάκια Σκελούδι και Κολόβρι.  Για το τελευταίο λέγεται ότι ήταν το καράβι κάποιου Αλγερινού πειρατή, το οποίο πέτρωσε με θεϊκή παρέμβαση, για να μην επιτεθούν οι πειρατές στο μοναστήρι της Παλαιοκαστρίτσας. Όλη η περιοχή θεωρήθηκε από κάποιους αρχαιολόγους ως ο τόπος που θα βρισκόταν η πόλη των Φαιάκων και το παλάτι του Αλκίνοου.  Η άποψη αυτή δεν είναι όμως γενικότερα αποδεκτή.  Οι υποστηρικτές της τοποθετούν την ακρόπολη της Σχερίας στο λόφο όπου σήμερα δεσπόζει το αντρικό μοναστήρι της Παναγίας Θεοτόκου.  Η μονή αυτή κτίστηκε το 1228, όμως το κτίριο που σώζεται σήμερα χρονολογείται στον 18ο και 19ο αιώνα.  Ιδιαίτερης ομορφιάς είναι η στεγασμένη με αψίδες αυλή του, αλλά και η θέα προς τους όρμους.  Η εκκλησία της μονής χρονολογείται το 1722 και είναι μια μονόχωρη βασιλική.  Περιλάμβανε ενδιαφέρουσες εικόνες από τον 15ο μέχρι τον 18ο αι..  Μία αξιόλογη συλλογή βυζαντινών και μεταβυζαντινών εικόνων, καθώς επίσης άμφια, ιερά βιβλία και σκεύη στεγάζονται στο μικρό μουσείο του μοναστηριού.  Κοντά στην Παλαιοκαστρίτσα (4 χλμ) βρίσκεται το χωριό Λάκωνες, από όπου μπορεί κανείς να επισκεφθεί την τοποθεσία Bella Vista και ν’ απολαύσει μια πανοραμική άποψη των δαντελωτών όρμων της Παλαιοκαστρίτσας.  Από εκεί ο δρόμος οδηγεί στο χωριό Κρήνη και έπειτα ένα μονοπάτι καταλήγει μετά από 3 χλμ στο περίφημο Αγγελόκαστρο.  Το Αγγελόκαστρο είναι ένα από τα λίγα βυζαντινά φρούρια του νησιού που οικοδομήθηκε τον 13ο αι. από τον Μιχαήλ Α΄ Άγγελο Δούκα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, για την προστασία από τις πειρατικές επιδρομές.  Τα μέχρι σήμερα σωζόμενα τμήματα του κάστρου είναι ελάχιστα, όμως η ανάβαση αξίζει τον κόπο, καθώς η κορυφή του λόφου προσφέρει υπέροχη θέα προς την θάλασσα και προς την πόλη της Κέρκυρας.  Η Παλαιοκαστρίτσα συνδέεται με την Κέρκυρα με έναν άνετο δρόμο 25 χλμ., που κατασκευάστηκε  το 1828 από τους Άγγλους για τον καλύτερο έλεγχο της περιοχής.

Μεγάλη τουριστική ανάπτυξη παρουσιάζουν οι Αλυκές (4χλμ) ένας παραλιακός οικισμός με πολυτελείς ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις. Πολύ κοντά βρίσκεται και το χωριό Εβροπούλοι, όπου λειτουργεί το Μουσείο Καποδίστρια, με προσωπικά αντικείμενα του μεγάλου Έλληνα κυβερνήτη. Μεγάλο τουριστικό κέντρο είναι επίσης το Κοντόκαλι, (8 χλμ) χτισμένο σ' έναν μικρό όρμο, με μαρίνα για σκάφη αναψυχής, με αρκετές παραλίες για κολύμβηση και με εγκατάσταση κάμπινγκ. Ένα χιλιόμετρο βορειότερα εκτείνεται η μεγάλη αμμώδης παραλία του οικισμού Γουβιά. Στην περιοχή βρισκόταν ο ναύσταθμος των Ενετών, από τον οποίο σώζονται κάποια ερείπια, μαζί με τα λιγοστά ερείπια ενετικού κάστρου. Απέναντι από το Κοντόκαλι και τα Γουβιά ξεχωρίζει το μικρό νησάκι Λαζαρέτο: από τον 14ο μέχρι τον 18ο αι. είχε χρήση καραντίνας για τα πληρώματα των πλοίων που έφταναν στην Κέρκυρα. Οι επόμενες παραλίες είναι της Δαφνίλας και της Δασιάς, και οι δύο καταπράσινες με ελαιώνες που φτάνουν ως την θάλασσα. Στην Δασιά σε μικρή απόσταση από το χωριό Ύψος, στους πρόποδες του βουνού Παντοκράτορας, όπου υπάρχει μία τεράστια ακρογιαλιά.

Στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας γίνεται στις 4 Δεκεμβρίου λαϊκό πανηγύρι και συνεστίαση.  Σε απόσταση 2 χλμ. από το Σκριπερό ένα άλλο γραφικό χωριό, η Άνω Κορακιάνα, φημίζεται για το μεγάλο αριθμό εκκλησιών που έχει.  Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο ναός του Αγίου Γεωργίου με μαρμαρόγλυπτο τέμπλο και εικόνες των Χ. Παροχή και Γ. Σαμαρτζή (19ος αι.) του Αγίου Αθανασίου με βυζαντινές τοιχογραφίες του 15ου αι., του Αγίου Ιακώβου (15ος αι.) και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.  Πολλές από τις εικόνες των εκκλησιών του χωριού εκτίθενται σήμερα στο Μουσείο Αντιβουνιώτισσας.  Στην Άνω Κορακιάνα, που έχει παράδοση στην χορωδιακή μουσική, μπορεί κανείς να δει επίσης: ένα ενδιαφέρον εργαστήρι κεραμικής στην περιοχή Φέλεκα, την έπαυλη του Ιακώβου Πολυλά στους πρόποδες του βουνού Κοράκιο και το Δημοτικό Σχολείο, ένα νεοκλασικό κτίριο του 1932, όπου στεγάζεται μία μικρή λαογραφική συλλογή.  Το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου οργανώνεται από τους κατοίκους έκθεση ζωγραφικής.  Κοντά στην Α. Κορακιάνα (3χλμ) βρίσκεται η Κάτω Κορακιάνα, μικρό παραθαλάσσιο χωριό αξιοποιημένο τουριστικά.  Ένας άλλος δρόμος από την Α. Κορακιάνα οδηγεί στο χωριό Άγιος Μάρκος, όπου σώζονται δύο σημαντικά χριστιανικά μνημεία: η εκκλησία του Παντοκράτορα με τοιχογραφίες του 1576 και ο Άγιος Μερκούριος με τοιχογραφίες του 1075.  Ο ίδιος δρόμος καταλήγει μετά από 2 χλμ στον παραλιακό οικισμό Πυργί, ο οποίος μοιράζεται με τον Ύψο την μεγάλη πανέμορφη και πεντακάθαρη παραλία που οι ντόπιοι ονομάζουν «Χρυσό Μίλι» εξαιτίας του μήκους της.  Στο κέντρο των τριών αυτών τοποθεσιών μέσα σ’ ένα τοπίο απαράμιλλου φυσικού κάλλους βρίσκεται η ξενοδοχειακή μας μονάδα, το Hotel Corfu Secret.

Η διαδρομή είναι σαγηνευτική και η θέα από το βουνό προς την θάλασσα καταπληκτική.  Ακόμη πιο όμορφη θέα προσφέρει η κορυφή του βουνού Παντοκράτορας (906μ), όταν ο καιρός το επιτρέπει  διακρίνονται στα ανατολικά  οι ακτές της Ηπείρου και της Αλβανίας, τα μικρά νησιά Ερεικούσα, Οθωνοί και Μαθράκι στα δυτικά και ακόμη οι Παξοί και η Λευκάδα νότια της Κέρκυρας.  Το βουνό στεφανώνεται από την μονή του Παντοκράτορα, που ιδρύθηκε αρχικά το 1347 και καταστράφηκε  στις αρχές του 16ου αι..  Ανοικοδομήθηκε το 1689, όμως σήμερα δεν σώζεται σχεδόν τίποτε  από τις παλιές της φάσεις.  Στο εσωτερικό της φυλάσσονται μεταβυζαντινές εικόνες.

  Το Μπαρμπάτι είναι ένας πλατύς όρμος με αμμώδη παραλία, ενώ το Νησάκι διαθέτει μια βραχώδη παραλία και συνδέεται με καΐκια με την πόλη της Κέρκυρας.  Λίγο βορειότερα (7χλμ) βρίσκεται το γοητευτικό Καλάμι, όπου διέμεινε ο Άγγλος συγγραφέας Λώρενς Ντάρελ – υπάρχει ακόμη το σπίτι του – και έγραψε το βιβλίο του «Κέρκυρα, η σπηλιά του Πρόσπερου».  Ο επόμενος όρμος είναι της Κουλούρας, ένα γραφικό ψαράδικο λιμάνι, όπου διατηρείται μία οχυρωμένη ενετική οικία.  Μία παράκαμψη μετά την Κουλούρα οδηγεί στον κολπίσκο του Αγίου Στεφάνου, το ακρωτήριο του Αγίου Στεφάνου είναι το κοντινότερο σημείο - μόλις 1,5 μίλι – προς τις αλβανικές ακτές.

Στην θέση της υπήρχε στους ρωμαϊκούς χρόνους μία ακμαία πόλη, η οποία κατά τις γραπτές πηγές διέθετε λιμάνι, θέατρο και έναν ναό αφιερωμένο στον Κάσσιο Δία - από αυτόν προήλθε πιθανότατα και τα’ όνομά της.  Την ρωμαϊκή Κασσιώπη επισκέφθηκαν κατά καιρούς επιφανείς Ρωμαίοι, όπως ο Κικέρωνας και ο Πτολεμαίος, ενώ σύμφωνα με την παράδοση ο αυτοκράτορας Νέρων προσευχήθηκε και τραγούδησε μπροστά στο βωμό του Κάσσιου Δία.  Στο χώρο όπου βρισκόταν ο ναός αυτός κατασκευάστηκε αργότερα ο χριστιανικός ναός της Παναγίας Κασσιωπίτισσας.  Το κτίριο καταστράφηκε στην πολιορκία του 1537 και ανοικοδομήθηκε το 1590. Στο εσωτερικό του φυλάσσεται μία σημαντική εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό, έργο του Θ. Πουλάκη (17ος αι.).  Στις 15 Αυγούστου γίνεται μεγάλο πανηγύρι, που διαρκεί όλη τη νύχτα.  Σε έναν λόφο πάνω από το λιμάνι του οικισμού σώζονται επίσης ερείπια ενός κάστρου που κτίστηκε από τους Ανδεγαυούς το 13ο αι. και ήταν ένα από τα ισχυρότερα το νησιού.  Από την Κασσιώπη μικρά πλοιάρια μεταφέρουν τους επισκέπτες στα νησιά Οθωνοί, Ερεικούσσα και Μαθράκι.

Το τοπίο είναι γοητευτικό – ένας συνδιασμός βουνού και θάλασσας – και οι κάτοικοι διατηρούν έντονα τις παραδόσεις.  Η παραθαλάσσια περιοχή του Αλμυρού έχει κυρίως αρχαιολογική σημασία, χάρη σε ένα νεκροταφείο που αποκαλύφθηκε εκεί.  Χρονολογείται από το τέλος της Αρχαϊκής μέχρι και την Ελληνιστική εποχή κι ανήκε σε έναν αγροτικό οικισμό με κλειστή οικονομία.  Δυτικά του Αλμυρού απλώνεται μία τεράστια παραλία με άμμο και δροσερά νερά (στον όρμο του Αγίου Γεωργίου) και υπάρχει μία μικρή λίμνη, του Αντινιώτη, με οικολογικό ενδιαφέρον.  Κοντά στις ακτές είναι κτισμένα δύο μικρά όμορφα χωριά, η Αχαράβη και η Ρόδα.  Στην Ρόδα ανασκάφηκε ένας ναός του 5ου αι. π.Χ. και τα αρχιτεκτονικά του μέλη εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κέρκυρας.

Εκεί βρίσκεται το αρχοντικό της οικογένειας Θεοτόκη, από την οποία προήλθαν σημαντικές προσωπικότητες της Κέρκυρας (πολιτικοί, συγγραφείς, κλπ).  Το κτίριο είναι οχυρωμένο και πρέπει αρχικά να οικοδομήθηκε τον 15ο αι. Ο ίδιος δρόμος φτάνει μετά από 5 χλμ. στο Σιδάρι, ένα ψαράδικο χωριό με παραλίες μοναδικού φυσικού κάλλους.  Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι μερικοί απότομα κομμένοι βραχώδεις σχηματισμοί, που δημιουργούν δαντελωτούς όρμους και στενά θαλάσσια περάσματα.  Ένα από αυτά, χάρη στην ξεχωριστή γοητεία του ονομάστηκε «Κανάλι του Έρωτα», γιατί, σύμφωνα με την παράδοση, όποιος καταφέρει να κολυμπήσει σε όλο του το μήκος, θα συναντήσει σύντομα το σύντροφο των ονείρων του.  Το Σιδάρι παρουσιάζει εκτός των άλλων και αρχαιολογικό ενδιαφέρον: είναι ένα από τα λίγα σημεία της Κέρκυρας, όπου εντοπίστηκαν ίχνη κατοίκησης από την νεολιθική εποχή.  Στην περιοχή διατηρούνται επίσης λείψανα Ενετικού Φρουρίου.  Από το Σιδάρι μία διακλάδωση προς τα νότια φτάνει μέχρι το χωριό Αρκαδάδες.  Η διαδρομή είναι πραγματικά  μαγευτική,  μέσα  από  γραφικά  χωριά,  περιτριγυρισμένα από ελιές και κυπαρίσσια. Πρόκειται  για την πιο γαλήνια περιοχή του νησιού, όπου ο τουρισμός δεν έχει καταφέρει να αγγίξει τον παραδοσιακό τρόπο ζωής.  Από τους Αρκαδάδες η πορεία συνεχίζεται μέχρι τον κόλπο του Αγίου Γεωργίου, που κλείνεται από μια τεράστια παραλία, μήκους 5 χλμ, σχεδόν ερημική και σίγουρα ειδιλιακή.  Οι ακτές στα βόρεια του κόλπου είναι ως επί πλείστον απόκρημνες, με εξαίρεση την αμμώδη παραλία της Αρίλλας (2,5 χλμ), που περιβάλλεται από δύο μικρές χερσονήσους.  Μπροστά από την παραλία διακρίνονται 3 μικρά νησάκια, το Διάπολο, η Συκιά και η Γραβιά.

Τα μεγαλύτερα ανάμεσα τους είναι το Μαθράκι, η Ερεικούσα και η Οθωνοί, μικροί παράδεισοι της Ελλάδας, όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει, και η ζωή κυλάει ήσυχα, με αργούς ρυθμούς.  Καταπράσινα και τα τρία, με την ελιά και το κυπαρίσσι να κυριαρχούν στο τοπίο, φιλοξενούν στο έδαφος τους ελάχιστους κατοίκους, κυρίως ψαράδες, γεωργούς και κτηνοτρόφους.  Ακόμη πιο λίγοι είναι εκείνοι που τα επισκέπτονται, γεγονός που κατά ένα μεγάλο βαθμό συμβάλλει στην διατήρηση της αυθεντικότητάς τους.  Τους καλοκαιρινούς μήνες καΐκια και βενζινόπλοια εκτελούν καθημερινά δρομολόγια από και προς τα βορειοδυτικά λιμάνια και την πρωτεύουσα της Κέρκυρας.  Όμως την διάρκεια του χειμώνα η σύνδεση αυτή είναι περιορισμένη και τα διαπόντια νησιά παραμένουν σχεδόν απομονωμένα.  Για την αρχαία ιστορία των νησιών λίγα στοιχεία είναι γνωστά και προέρχονται ως επί το πλείστον από γραπτές πηγές: από τον ποιητή Λικόφρωνα (320 – 250 π.Χ.), από τον ιστορικό Πλίνιο (23-79μ.Χ.) και από τον λεξικογράφο Ησίχιο (5ος αι. μ.Χ.).  Στα βυζαντινά χρόνια πρέπει να ήταν ακατοίκητα και μόνο κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας κατοικήθηκαν ξανά από μετανάστες των Παξών και της Ηπείρου,  Στην διάρκεια της Αγγλικής Προστασίας χρησιμοποιήθηκαν ως τόποι εξορίας για τους αγωνιστές που επιθυμούσαν την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα.  Μετά από την Ένωση το 1864 αποτέλεσαν τον Δήμο των Διαποντίων Νήσων με έδρα την Άμμο στους Οθωνούς.  Σήμερα το κάθε νησί ανήκει σε ξεχωριστή κοινότητα και όλα μαζί έχουν γύρω στους 600 μονίμους κατοίκους. 

Έχει έκταση 3,5 τ.χλμ. και γύρω στους 140 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με την αλιεία και με τις ελαιοκαλλιέργειες. Παλαιότερα είχε αναπτυγμένη ναυτιλία και αριθμούσε γύρω στα 30 ιστιοφόρα, όμως η μείωση του πληθυσμού επέφερε το τέλος αυτής της δραστηριότητας. Οι ανάγκες περίθαλψης και παιδείας των δύο οικισμών του νησιού – Άνω και Κάτω Μαθράκι – εξυπηρετούνται με ένα αγροτικό ιατρείο και με ένα δημοτικό σχολείο που αριθμεί γύρω στους 7 μαθητές. Οι κάτοικοι συνδέονται μεταξύ τους με συγγενικούς δεσμούς και είναι ενωμένοι σε κάθε κοινωνικό γεγονός, ενώ διατηρούν στο ακέραιο τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου τους. Χαρακτηρίζονται για την φιλόξενη και φιλική συμπεριφορά απέναντι στους ξένους επισκέπτες, οι οποίοι ωστόσο είναι λιγοστοί και συνήθως περαστικοί (το νησί διαθέτει ελάχιστες κλίνες). Στα ανατολικά από το Μαθράκι βρίσκεται η ακατοίκητοι βραχονησίδα Διάπολο.

Έχει έκταση 6 τ. χλμ. και είναι το πολυπληθέστερο από τα διαπόντια νησιά, με πληθυσμό 334 κατοίκους.  Στο κέντρο βρίσκεται ο οικισμός Ερεικούσα και γύρω από αυτόν εκτείνονται οι παραλίες Πόρτο, Φύκι και Πραγγίνι.  Οι κάτοικοι, φιλόξενοι και πρόσχαροι, ασχολούνται με την αλιεία και την γεωργία, ενώ σημαντικός πόρος για το νησί είναι το μεταναστευτικό συνάλλαγμα, κυρίως από την Αμερική.  Στην Ερεικούσα λειτουργεί ξενοδοχείο και αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια

Έχουν έκταση 9 τ. χλµ. και δύο μεγάλους οικισμούς, το Πάνω και το Κάτω Χωριό (Άμμος), µε 100 περίπου κατοίκους. Η παραλία κοντά στο λιμάνι, την Άμμο, έχει άμμο και βότσαλα, ενώ αμμώδης είναι η ακρογιαλιά στην Άσπρη Άμμο. Εκεί βρίσκεται µία σπηλιά, όπου κατά την παράδοση κατοικούσε η Καλυψώ. Φαίνεται λοιπόν, ότι στη λαϊκή σκέψη το νησί της Καλυψώς, στο οποίο έμεινε για χρόνια ο Οδυσσέας, ταυτίστηκε µε τους Οθωνούς. Ορισμένοι μελετητές από την άλλη πλευρά, τοποθετούν στο ακριτικό αυτό νησί (και όχι στην Κέρκυρα) την Ομηρική Σχερία των Φαιάκων, όπου είχε το παλάτι του ο βασιλιάς Αλκίνοος. Ωστόσο δεν υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες για καμία από τις δύο αυτές θεωρίες. Στην περιοχή Καστρί σώζονται τα ερείπια ενός ενετικού φρουρίου, ενώ γνωρίζουμε ότι στην τοποθεσία Κασσιμάτικα υπήρχε σανατόριο για τους Άγγλους στρατιώτες (1814­ - 1864). Το 19ο αι. σημειώθηκε μεγάλη ανάπτυξη της ναυτιλίας και οι κάτοικοι είχαν στην κατοχή τους γύρω στα 60 ιστιοφόρα. Από το 1850 άρχισε σταδιακή μετανάστευση, που κορυφώθηκε στο διάστημα 1960-1970 µε ρεύματα προς την Αμερική, την Αυστραλία και τη Γερμανία. Σήμερα οι κάτοικοι ασχολούνται µε τη γεωργία και µε την αλιεία, ενώ πολύ μικρό ποσοστό των εσόδων προέρχεται από τον τουρισμό (στο νησί υπάρχουν λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια και αγροτικό ιατρείο).

Βρίσκεται στα νότια της Κέρκυρας, σε απόσταση 7 ν. μιλίων, και πολύ κοντά στις ηπειρωτικές ακτές της Ελλάδας (12 ν. μίλια μέχρι την Πάργα). Συνδέεται ακτοπλοϊκώς µε την πόλη της Κέρκυρας και τη Λευκίμη, καθώς και µε την Πάτρα, την Ηγουμενίτσα, την Αμφιλοχία και την Πρέβεζα, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες εκδρομικά σκάφη εκτελούν δρομολόγια προς και από την Πάργα. Έχει πληθυσμό 2.400 κατοίκους, οι οποίοι ζουν από τη γεωργία κυρίως την καλλιέργεια της ελιάς και από την αλιεία. Ο τουρισμός δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος, ώστε το νησί αποτελεί ιδανικό τόπο για όσους αναζητούν γαλήνιες διακοπές, µακριά από τα πολυσύχναστα τουριστικά κέντρα.
Η φύση των Παξών είναι σπάνιας ομορφιάς, πυκνή βλάστηση µε πεύκα, ελιές και αμπέλια, δαντελωτές παραλίες, απότομες ακτές µε βραχώδεις σχηματισμούς και κρυφές σπηλιές συνθέτουν το τοπίο του μικρού αυτού παραδείσου. Εξάλλου στο εσωτερικό του λείπουν οι ψηλές κορυφές (μέγιστο υψόμετρο στον Άγιο Ίσαυρο: 217 µ.) και έτσι δίνεται η δυνατότητα για ειδυλλιακές πεζοπορίες ή για βόλτες µε ποδήλατο. Για τους περιπατητές υπάρχουν πολλά μονοπάτια που οδηγούν σε απόμερες ακρογιαλιές, ενώ το οδικό δίκτυο είναι καλά οργανωμένο και αστικά λεωφορεία συνδέουν μεταξύ τους σχεδόν όλα τα χωριά.
Πρωτεύουσα και λιμάνι των Παξών είναι ο Γάιος, µία γραφική πολίχνη µε 1300 κατοίκους και σπίτια κτισμένα στο τυπικό αρχιτεκτονικό στυλ των Ιονίων νησιών. Μπροστά από το λιμάνι δύο καταπράσινα νησάκια, ο Άγιος Νικόλαος και η Παναγία, προσφέρουν φυσική προστασία και δημιουργούν μαγευτική ατμόσφαιρα. Πάνω στον Άγιο Νικόλαο διατηρείται ένα κάστρο από την εποχή της Ενετοκρατίας (1423) και στο νησί της Παναγίας ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι το ομώνυμο μοναστήρι. Κάθε καλοκαίρι στις 15 Αυγούστου γίνεται εκεί λιτανεία των πιστών µε βάρκες και προσφέρεται γεύμα. Από το Γάιο μικρά σκάφη εκτελούν δρομολόγια προς τα δύο αυτά νησιά, αλλά και προς τα δύο ακατοίκητα νησάκια στα νότια των Παξών, το Μουγγονήσι και το Καλτσονήσι.
Στα νότια βρίσκεται ο δεύτερος σε έκταση οικισμός, ο Οζιάς, ένα αμφιθεατρικό παραλιακό χωριό µε ( 250 κατοίκους. Είναι γνωστό για τις ιαματικές πηγές του και για τις σπηλιές γύρω από το λιμανάκι του. Στην τοποθεσία Πόρτο σώζονται ερείπια μίας παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Μία μικρή γέφυρα (οδηγεί στο απέναντι Μογγονήσι), αλλά υπάρχει και θαλάσσια σύνδεση µε μικρά καΐκια. Το πιο τουριστικό χωριό του νησιού είναι ο Λογγός, 5,5 χλµ. βόρεια του Γάιου, ( µε χαρακτηριστικό επτανησιακό χρώμα και πεύκα που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Στις θαυμάσιες παραλίες του προσφέρεται η δυνατότητα για θαλάσσιο σκι, κανό και αλεξίπτωτο, ενώ οι μικρές ψαροταβέρνες του διαθέτουν πάντοτε φρέσκο ψάρι. Στα βόρεια των Παξών ξεχωρίζει η Λάκκα, ένας παραθεριστικός οικισμός στο μυχό απάνεμου κόλπου, που είναι πνιγμένος στο πράσινο. Στις γύρω ακτές σχηματίζονται πολυάριθμες σπηλιές, τις οποίες μπορεί κανείς να επισκεφτεί µε βάρκα. Η σπηλιά της Υπαπαντής, σύμφωνα µε τους ντόπιους, επικοινωνεί υπογείως µε την εκκλησία της Υπαπαντής στη Λάκκα.
Ένα άλλο μικρό νησί, οι Αντίπαξοι, βρίσκεται 3 ν. μίλια νοτίως των Παξών και έχει έκταση 5 τ. χλµ. και γύρω στους 120 κατοίκους. Περιλαμβάνει λίγους οικισμούς, αλλά πολλά περιβόλια, που ανήκουν κυρίως σε Παξιώτες. Όπως και οι Παξοί, είναι καταπράσινο µε καθαρές αμμώδεις παραλίες και πολλές σπηλιές. Από εδώ μπορεί κανείς να επισκεφθεί µε βάρκα τις κοντινές νησίδες Εξωλίθαρο και Δασκαλιό. Η γύρω θαλάσσια περιοχή προσφέρεται για υποβρύχιο ψάρεψα. Εξάλλου οι Παξοί και οι Αντίπαξοι είναι οι κύριοι προμηθευτές της Κέρκυρας σε ψάρι.
Για την αρχαία ιστορία των νησιών αυτών λίγα στοιχεία είναι γνωστά και ελάχιστα μνημεία σώζονται μέχρι τις μέρες µας. Από τις ιστορικές πηγές γνωρίζουμε ότι έξω από τον πορθμό των Avτίπάξων έλαβε χώρα µία από τις ναυμαχίες μεταξύ των Κερκυραίων και των Ιλλυρίων πειρατών, η οποία ανάγκασε την Κέρκυρα σε παράδοση το 229 Π.Χ. και στη συνέχεια έδωσε την αφορμή στους Ρωμαίους να επέμβουν στην περιοχή. Τους αιώνες που ακολούθησαν, οι Παξοί συνδέθηκαν ιστορικά µε την πορεία της Κέρκυρας και κατακτήθηκαν από τους Ανδεγαυούς, τους Ενετούς, τους Γάλλους και τους Άγγλους. Από το 1814 αποτελούν τμήμα των Επτανήσων και σήμερα ανήκουν στο νομό Κέρκυρας. Όσοι κάνουν διακοπές στην Κέρκυρα αξίζει να επισκευθούν το νησί.